arrow2
Arrow24
GWROTA
herosmowies
jensenacklesnet
ShowTV
Vasmpirediaries
belka
ikonka postaci

wgraj plik bestiajezdzcy-apokalipsy.png do katalogu /web/images/bestie_tytuly/

opis

W ostatniej księdze Nowego Testamentu, zwanej „Apokalipsą Świętego Jana” lub „Księgą Objawienia św. Jana”, pojawiają się postacie czterech jeźdźców Apokalipsy.

Apokalipsa Świętego Jana jest jedyną proroczą księgą znajdującą się w Nowym Testamencie. Jest ona opisem Dies Irae – (dosł. dzień gniewu), Dnia Sądu Ostatecznego, czyli zagłady obecnego świata. Zgodnie z księgą, Bóg w prawej ręce trzyma zwój chroniony siedmioma pieczęciami. Jezus przełamuje pierwsze cztery przywołując w ten sposób bestie - jeźdźców. Ich imiona to:

1. Zwycięzca.
2. Wojna.
3. Głód.
4. Śmierć.

Każdy z nich przybywa na koniu innej maści: białym, rydzym (barwy ognistej), karym i siwym. Istnieją  też pewne wzmianki o tym, że Śmierć tak naprawdę dosiada zielonego konia.

Wedle Apokalipsy, opisy jeźdźców są następujące:

Zwycięzca
I widziałem, a oto koń biały, a ten, który na nim siedział, miał łuk, i dano mu koronę, i wyszedł jako zwycięzca, ażeby zwyciężał.

Wojna
A gdy otworzył wtórą pieczęć, słyszałem wtóre zwierzę mówiące: Chodź, a patrz!
I wyszedł drugi koń rydzy; a temu, który na nim siedział, dano, aby odjął pokój z ziemi, a iżby jedni drugich zabijali, i dano mu miecz wielki.

Głód
A gdy otworzył trzecią pieczęć, słyszałem trzecie zwierzę mówiące: Chodź, a patrzaj! I widziałem, a oto koń wrony, a ten, co na nim siedział, miał szalę w ręce swojej.
I słyszałem głos z pośrodku onych czworga zwierząt mówiący: Miarka pszenicy za grosz, a trzy miarki jęczmienia za grosz; a nie szkodź oliwie i winu
.

Śmierć
A gdy otworzył czwartą pieczęć, słyszałem głos czwartego zwierzęcia mówiący: Chodź, a patrzaj!I widziałem, a oto koń płowy, a tego, który siedział na nim, imię było Śmierć, a Otchłań mu towarzyszyła; i dana im jest moc nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali mieczem i głodem, i morem, i przez zwierzęta ziemskie.
(Ap 6, 1-8)

Niektórzy z dawnych mędrców uważali, że pierwszym jeźdźcem na białym koniu jedzie sam Jezus. Jednak ze względu na to, że to on odpowiada za złamanie pieczęci, mało prawdopodobne wydaje się, aby był również jednym z jeźdźców. Inni z kolei sądzili, że przedstawia on Ducha Świętego, który po opuszczeniu ziemi przez Jezusa, sam schodzi pomiędzy apostołów, a wraca do nieba właśnie na białym koniu. Jeszcze inni mają całkiem przeciwną tezę i uważają białego jeźdźca za samego Antychrysta lub przedstawiciela fałszywych proroków.

Skupmy się jednak na najbardziej powszechnych wierzeniach, zgodnie z którymi pierwszy z jeźdźców przedstawia fałszywych nauczycieli, którzy co prawda powołują się na imię Jezusa, ale skazili jego nauki i doprowadzili wielu do herezji. Atrybutem pierwszego jeźdzźca jest łuk,  zazwyczaj służy on do zadawania śmierci w sposób skryty, z zaskoczenia.  Najczęściej łucznik zadaje śmierć skrytobójczą, a jego ofiara często nawet nie wie, kiedy została zaatakowana. Jest to  odniesienie do podstępnego działania fałszywych proroków.

Drugi jeździec to Wojna przybywająca na „czerwonym” koniu. Jeździec dysponuje wielkim mieczem, który może symbolizować krew przelaną na polach walki, wywołanych pojawieniem się Jeźdźca.

Trzeci z nich przybywa na czarnym koniu i z wagą w ręku symbolizuje głód - nieposkromione pragnienie.

Ostatni jeździec na siwym koniu to Śmierć i jako jedyny z jeźdźców nie ma ze sobą ani broni, ani  dodatkowych atrybutów.

Mając w pamięci to, że jeźdźcy będą szerzyć zniszczenie przyjrzyjmy się bliżej historii.  Na świecie przez cały czas są wojny, śmierć, głód i zarazy, w dodatku nie tylko w obecnych czasach ale przez cały czas. Zatem, czy apokalipsa toczy się cały czas? 

Autorem apokalipsy jest Jan z Patmos, który często jest mylony z autorem Ewangelii wg Świętego Jana. Apokalipsa to z greckiego odsłonięcie, objawienie i jest to w istocie kolejny opis walki dobra ze złem. Księga została napisana najprawdopodobniej w drugiej połowie I wieku jako sprzeciw wobec imperialnego kultu cesarzy, a zwłaszcza Domicjana (51 – 96), który kazał określać się mianem dominus et deus – pan i Bóg. Zło było tu reprezentowane jako Cesarstwo Rzymskie, które symbolizuje czerwony, siedmiogłowy smok.

Dopiero potem smoka zaczęto utożsamiać z Lucyferem, którego strącono wraz z aniołami – w apokalipsie określanych jako gwiazdy. Zostały one uznane za demony. Bestia została utożsamiona ze Smokiem, ale nie tylko. Postanowiono upodobnić ją również do Lewiatana – morskiego stwora przedstawianego jako węża lub smoka. Jest to ta sama istota, którą w 317 roku papież Sylwester I uwięził w podziemiach Lateranu.

Kolejną postacią, z którą utożsamia się Bestię jest Behemot, o którym wspomina się w Księdze Hioba, potwór, którego nie można pokonać. Collin de Plancy (autor Słownika wiedzy tajemnej, który opisuje demony) przedstawił go jako słonia. 

Inną postacią, do której upodabnia się Bestię, jest Rachab. Jest to albo prostytutka z Jerycha, która potem zaczęła czcić Jahwe, albo morski stwór, gdzie bardziej prawdopodobna jest druga opcja z racji omawianej tematyki. 

Owa Bestia, będąca smokiem i zarazem aniołem, została następnie utożsamiona z „Wężem dawnym”, czyli tym, który był winien upadku Adama i Ewy.

Szatan został ukazany w apokalipsie jako kusiciel ludzkości, który jest przyczyną wszystkich nieszczęść i śmierci. Biblia zaś tylko umocniła pozycję Szatana jako „księcia tego świata”, kiedy uczyniła go dowódcą „sił Goga i Magoga”. Taki wizerunek Szatana widnieje także w islamie ale nie tylko. O wizerunku Szatana jako przeciwnika Boga w ostatecznej bitwie możemy się także dowiedzieć z pism Zoroastra  (religia zrodzona po okresie starobabilońskim, obecnie istniejąca jeszcze w Indiach) i mitraizmu (kult boga Mitry znany w Azji, a potem w Cesarstwie Rzymskim), ale przede wszystkim z apokaliptycznej literatury żydowskiej. Między innymi w Księdze Amosa możemy przeczytać o tym, że nie należy oczekiwać końca świata. Jest tam także mowa o ostatecznej walce z armią Goga i Magoga (postać i naród, które mają zniszczyć Izrael). 

Według apokalipsy ci, którzy będą oddawać hołd bestii, sama bestia i Antychryst zostaną umieszczeni w piekle, a następnie dołączy do nich Szatan oraz Śmierć z Hadesem, który jest upersonifikowanym pogańskim wyobrażeniem śmierci. Po sądzie podążą za nimi grzesznicy, nad którymi władzę mają diabły. Na przestrzeni dziejów, szczególnie w średniowieczu wszystkie postaci: Bestia, Smok, Hades i Śmierć stały się jedną osobą – Szatanem.

W apokryfach judaistycznych sąd ostateczny dotyczy żywych, nie zaś tak, jak w Nowym Testamencie, zmarłych. Wzmianki o apokalipsie możemy zauważyć już w dwudziestym czwartym rozdziale Ewangelii Św. Mateusza, gdzie Jezus ostrzega przed nadejściem czasów fałszywych proroków. Wcześniej zaś pisze o tym Paweł w listach do Tesaloniczan i Koryntian.

Istnieje wiele ksiąg apokaliptycznych. Jest np. Apokalipsa Piotra pochodząca z połowy II wieku, gdzie nie pojawia się Szatan, a piekłem władają surowe anioły: Uriel i Azrael. Istnieje również Apokalipsa Dziewicy, która cieszyła się szczególnym uznaniem w średniowieczu, kiedy powszechny był kult Maryi. W III wieku powstała kolejna apokalipsa – Ewangelia Bartłomieja, gdzie ukazano rozmowę Bartłomieja z Beliarem (jeden z upadłych aniołów, często utożsamiany z Szatanem). Ewangelia Bartłomieja zawiera też jedną z najstarszych relacji z przełamania bram piekieł, która opowiedziana jest z punktu widzenia Jezusa.   

Najnowszą interpretację Apokalipsy przedstawił pewien pastor Irvin Baxter Jr., który kolory koni jeźdźców przypisał do zjawisk we współczesnym świecie. I tak na przykład kolor czerwony miał symbolizować komunizm, czarny - kapitalizm, a zielony - rozrośnięcie się islamu.

Ciekawą interpretacją jest również uznanie jeźdźców za aniołów: Michała, Gabriela, Rafaela i Uriela. 

Według islamu koniec świata nastąpi, kiedy pojawi się na ziemi Antychryst z jednym okiem i znakiem na czole. Potem Gog i Magog zaczną niszczyć zapasy wody i pożywienia. Ci, których nie wybierze Bóg, zostaną porażeni piorunem i trafią do piekła. Wierni zaś zostaną zabrani do Dżannah – ogrodu Boga.

W buddyzmie koniec będzie przebiegać etapami. Najpierw zagładzie ulegną strefy pożądania (krainy piekieł, głodnych duchów, ludzi i zwierząt). Następnie zniszczone zostaną miejsca przebywania bogów sfery foremnej, a potem bezforemnej. Buddowie i Arhaci, którzy przebywają poza Samsarą (światy, w których żyją istoty) nie ulegną zagładzie ze względu na swój stan nirwany.

W mitologii skandynawskiej koniec świata określano mianem Ragnarök. 

Reasumując, Jeźdźcy reprezentują nadejście końca świata, a ich pojawienie się pociąga za sobą ludzkie cierpienie. 

w supernatural

Kiedy pod koniec sezonu czwartego Sam Winchester uwolnił Lucyfera, zapoczątkował koniec świata, a to związane jest z pojawieniem się czterech wspomnianych wcześniej jeźdźców.

Z pierwszym z nich spotykamy się w odcinku Good God, Y'All! i jest to Wojna, której ludzka postać jeździ czerwonym Fordem Mustangiem. Powoduja ona u ludzi halucynacje zmuszając ich do walki przeciwko sobie. Używa do tego celu specjalnego pierścienia, który jak się później okaże, posiada jeszcze jeden z trzech zaprezentowanych w serialu jeźdźców. Wojna została przywołana na ziemię przez Lucyfera, wykorzystał on do tego specjalny rytuał przedstawiony w odcinku Abandon All Hope.

Kolejnym jeźdźcem, na jakiego natykają się Winchesterowie, był Głód, który w serialu miał bardziej dosłowną postać, a przedstawiony był jako schorowany staruszek, siedzący na wózku inwalidzkim. W odcinku My Bloody Valentine mieszkańców lokalnego miasteczka opanowywał głód, którego zaspokojenie prowadziło ich do śmierci - przez przejedzenie lub przedawkowanie itp. (np. zakochane w sobie osoby pożerały się nawzajem). Głód z kolei żywił się duszami tych osób, by móc w pełni odzyskać siły. Jego sile nie oparli się Sam oraz Castiel. W młodszym Winchesterze odezwało się uśpione uzależnienie picia demonicznej krwi. Natomiast cielesna powłoka anioła nie mogła oprzeć się pokusie jedzenia surowego mięsa.

Podobnie jak Wojna, tak i Głód, posiadał pierścień, który dawał mu moc. Wojnę pokonano odcinając mu palec z pierścieniem, Głód został pokonany przez Sama, który po napiciu się demonicznej krwi dokonał na nim „egzorcyzmu”.

Ostatnim jeźdźcem, jaki pojawił się w serialu była Śmierć (odcinek Dead Men Don't Wear Plaid), jednak tym razem nie pokazano jej w ludzkiej postaci, a jedynie skutki jej działań - powstanie z martwych. W miasteczku zamieszkiwanym przez Bobby’ego powraca do życia 15 martwych osób, w tym jego żona. Po jakimś czasie okazuje się, że zmarli stają się niebezpieczni i atakują bliskie im osoby, pożerając je żywcem. Bobby początkowo jest zbyt szczęśliwy z powrotu żony, by dopuszczać do siebie myśl, że stoi za tym wszystkim coś złego. Dopiero po interwencji braci oraz dzięki zdrowemu rozsądkowi i dobroci własnej żony Bobby przekonuje się, że nie można igrać z jeźdźcami. Okazuje się również, że powrót jego żony był swojego rodzaju informacją dla niego, gdyż Bobby jest najbliższą osobą dla braci i w zasadzie po części dzięki niemu Sam nie powiedział jeszcze Lucyferowi „tak”.

Kolejny raz Śmierć pojawia się w odcinku Appointment In Samarra, gdy wzywa ją Dean, chcąc prosić o uwolnienie z klatki duszy Sama. Śmierć zawiera z nim umowę, że na jeden dzień Dean ma włożyć jej pierścień i pełnić jej rolę. Na końcu, pomimo przegranego przez Deana zakładu, Śmierć zwraca Samowi duszę i buduje w jego umyśle mur, mający chronić młodszego Winchestera przed wspomnieniami z pobytu w piekle.



odcineczki
Hatak.pl

Supernatural.com.pl @ Wszelkie prawa zastrzeżone.