Agencja - Biuro nieruchomości Kraków, Wrocław, Gliwice
GWROTA
panteon
stv
belka
ikonka postaci

wgraj plik bestiademon.png do katalogu /web/images/bestie_tytuly/

opis

Demon ( gr. daimon – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon). Istoty występujące w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, które zajmują pozycję pośrednia pomiędzy bogami a ludźmi, między sferą ziemsko – ludzką, materialną a sferą boską, czysto duchową. To istoty o cechach na wpół ludzkich, na wpół boskich, najczęściej są to nieprzyjazne człowiekowi duchy, związane pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej. Demon to odpowiednik arabskiego dżina, złego i złośliwego ducha o szkodliwym charakterze. Demony jako klasa pośrednia pomiędzy ludźmi a aniołami (bogami i boginiami) jest uznawana za bardzo władczą i za wszelką cenę dążącą do władzy nad ludźmi. Stąd politycy, dyktatorzy i ludzie o silnej żądzy władzy są uznawani za opętanych przez demony, lub wcielenia demonów zwykle opętanych już w dzieciństwie. Demony we wszystkich kulturach religijnych i duchowych uważane są za straszliwe byty o złej mocy, choć od ludzi opętanych przez same demony można usłyszeć różne teorie usprawiedliwiające, jakoby pierwotne demony, dżiny czy asury, były uważane za strażników sprawiedliwości czy wyroków boskich lub istoty pierwotnie dobre. Prawda jest taka, że są to istoty wspominane we wszystkich tradycjach religijnych jako pierwotnie dobre, ale później upadłe, czyli za klasę istot, które były aniołami, bóstwami, ale na skutek złej żądzy uległy deprawacji. I nie jest to tylko chrześcijańska doktryna, ale znana jest we wszystkich wielkich nurtach religijnych na Ziemi.

Starożytny Wschód przypisywał swoistą osobowość tysiącom tajemniczych sił i mocy, których obecności dopatrywano się poza wszelkim złem, jakie nawiedziło człowieka. W religii babilońskiej istniała bardzo skomplikowana demonologia orz liczne egzorcyzmy, które miały na celu uwolnienie ludzi, rzeczy albo miejsc osaczonych przez demony. Te obrzędy, w swej istocie magiczne, stanowiły bardzo ważną część medycyny, ponieważ każdą chorobę „przypisywano” działaniu złego ducha. Stary Testament nigdy nie odrzucał istnienia i działalności tego rodzaju bytów. Posługiwał się lokalnym folklorem, w którym  wszelkie ruiny i miejsca opuszczone przez ludzi zamieszkiwane przez straszydła,  czy demony. Oddaje się na ich pastwę miejsca przeklęte, jak Babilon albo kraina Edomu.

Znany w tamtych czasach obrzęd ekspiacji poleca wydać demonowi Azazelowi kozła obarczonego grzechami Izraela (obecnie ekspiacją nazywa się oddanie swego życia aby zbawić i wziąć na siebie grzechy innych. Jednym z takich przypadków jest śmierć Annelise Michel). Wokół człowieka chorego wyczuwano również obecność złych duchów, które go dręczyły. W Księdze Tobiasza wiadomo już, że demony nękają człowieka, a misja aniołów ma na celu je zwalczać. Za najgorszego demona, który zabija, podaje się Asmodeusza pochodzącego prawdopodobnie z mitologii perskiej. Stary Testament przedstawiając istnienie demonów i ich zgubne działanie, jak również istnienie aniołów przez długi czas pokazuje niesprecyzowaną ideę jeśli chodzi o ich stosunek do Boga, czy w hebrajskim Elohima. To oznacza, że nauka o demonach nie jest wprowadzona od początku drogi duchowej człowieka, lecz w miarę jak się on rozwija. 

Niektóre demony lub całe ich gatunki chcą za wszelką cenę zwodzić ludzi i doprowadzić do ich degeneracji oraz zwyrodnienia moralnego. Wzmacniają one złe żądze u człowieka tak dugo, aż do nich przywyknie i się od nich uzależni. Tak ponoć powstało pijaństwo, narkomania, czy inne używki, jak również nałóg hazardu, w którym człowiek doprowadza się do ruiny materialnej i duchowej.  Nie są to istoty niebiańskie równe aniołom, żyją w sferach niższych, czasem określa się je jako istoty z międzyświata, ponieważ zamieszkują obszar między sferą boską, a materialną, czyli ziemską. Ponoć demony stają się naprawdę groźne kiedy chce się je przepędzić, stąd mają podobno pochodzić ich walki z egzorcystami podczas odprawianego rytuału. Jak większość istot, w tym także anioły demony także mają hierarchię, gdzie słabsi podlegają silniejszym.

Najpowszechniejszą i najbardziej znaną klasyfikacją demonów jest klasyfikacja demonów według Binsfelda. Peter Bisfeld był średniowiecznym demonologiem i jezuickim księdzem, który mieszkał w Trier, gdzie zmarł w 1598 w wyniku plagi. Był zamieszany w polowania na czarownice i wtedy napisał The confession of warlocks and witches, co poruszyło kwestie w sprawie spowiedzi czarownic i zaprzeczało jakoby tortury miały wpływać na prawdziwość wyznań.

W 1589 Binsfeld połączył grzechy główne z odpowiednimi demonami, które kusiły ludzi przez swój związek z grzechami:
Pożądanie – Asmodeusz
Obżarstwo – Belzebub
Chciwość – Mammon
Lenistwo – Belphegor
Gniew – Szatan
Zazdrość – Lewiatan
Pycha – Lucyfer
Asmodeusz 

Literatura demonologiczna ukazuje wielu władców piekieł, ale do najbardziej znanych należy starotestamentowa para, czyli Asmodeusz i Lilith, pierwsza żona Adama. Lilith zajmuje się kuszeniem na tle seksualnym, Asmodeusz (Azmodan, Aszmedai, Asmodeios, Chammaday) należy do czarnych smoków wężowych Nachasz, stąd w Biblii ukazany jest pod postacią węża. Jest jednym z serafinów. To zły duch znany przede wszystkim z Księgi Tobiasza, gdzie zakochuje się w Sarze, córce Raguela i zabija jej siedmiu kolejnych mężów zanim zdążą skonsumować swój związek. Sara zakochuje się w Tobiaszu, któremu z pomocą przychodzi archanioł Rafael. Uczy go jak pokonać demona, ma on położyć serce i wątrobę ryby na rozżarzonych węglach. Odór powoduje, że Asmodeusz ucieka do Egiptu, gdzie Rafael go łapie i pali. Według dawnej legendy kiedy Asmodeusz się gdzieś zjawia można go rozpoznać po zapachu ryb, spalenizny i wody morskiej.

Występuje też w demonologii i niektórych legendach talmudycznych, gdzie trafił prawdopodobnie z zoroastranizmu, kiedy tereny Żydów przeszły w ręce Achemenidów. W zoroastrianizmie Aszma – dewa, czyli Asmodeusz jest wodzem wszystkich dewów (demonów) podległym jedynie zasadzie zła, czyli Angra – Mainju. Ma on napełniać ludzi złością i mściwością. W judaizmie jest demonem pokus cielesnych, ale w zoroastrianizmie tę rolę przypisuje się Aziemu. 

W starożytnych legendach był budowniczym świątyni Salomona, ponoć zamienił się na kilka lat miejscami z Salomonem. W Malleus Maleficarum (Młot na czarownice) jest demonem pożądania. Według XIX demonologów jest on najsilniejszy w listopadzie. W Dictionnaire infernal (Słownik wiedzy tajemnej) Collina de Plancy jest przedstawiony z ciałem człowieka, kozimi nogami zakończonymi szponami, wężowym ogonem i trzema głowami – jedną zionącą ogniem, drugą barana, a trzecią byka. Jedzie na hybrydzie lwa ze smoczymi skrzydłami. Znany jest też wizerunek demona o powykręcanym ciele z kopytami, czerwonej skórze i lodowato niebieskich oczach.

  • Belzebub 

Baal – Zevuv, z hebrajskiego Pan much. Obecny w wielu ewangeliach, Żydzi twierdzili, ze Jezus z Nazaretu mocą Belzebuba wyrzuca złe duchy. Imię Belzebub pochodzi prawdopodobnie od Baal – Zebul (z semickiego – pan podziemia i podziemnych wód). Istnieje pewna teoria, że pod względem wyznawców konkurował z Jahwe i dlatego z Baal – Zebul przemianowano go n Baal – Zevuv.
W chrześcijaństwie i okultyzmie bł uważany za strażnika bram piekielnych. Mitologia irańska przedstawia go jako demona siedzącego na górze usypanej z ciał ofiar i wrogów.

  • Mammon

Mammon, z aramejskiego – bogaci. W ewangeliach Mateusza i Łukasza jest on złowrogą mocą sprzeciwiającą się Bogu. W okultyzmie to upadły anioł. Collin de Plancy określa go mianem ambasadora piekła w Anglii. Utożsamiany czasem z Belzebubem lub Nabuchodonozorem. Jest demonem chciwości i skąpstwa, w średniowieczu uważano go za syryjskiego boga. Według Grzegorza z Nyssy (biskup Nyssy) Mammon to jedno z imion Belzebuba.

  • Belphegor 

Z asyryjskiego Baal – Peor, demon podsuwający ludziom rózne pomysły wynalazków, które pomogą mu się wzbogacić. W chrześcijaństwie utożsamiany z lenistwem. Według Izraelitów był związany z rozpustą i orgiami, czczony w postaci fallusa. W pismach kabalistycznych przedstawiany jako badacz.

  • Lewiatan

Z łaciny Leviathan, jest to mityczne stworzenie morskie w postaci węża lub smoka o kilku głowach (najczęściej siedmiu). Zależnie od miejsca i przekładu źródeł jest też ukazywany jako wąż lub wieloryb. Symbol zła. Hebrajczycy przypisywali zwycięstwo nad nim zarówno Jahwe jak i Baalowi. Wspomniany w Starym Testamencie. Należał do Serafinów zwanych też Serafami, czyli pierwszego kręgu aniołów. Według pewnej bardzo starej legendy z X wieku dzięki niemu obchodzimy sylwestra. Ponoć w 317 papież Sylwester I uwięził Lewiatana w podziemiach Lateranu (ówczesna siedziba papieży). Z powodu proroctw Sybilli i Apokalipsy Jana  lud zaczął się obawiać nadejścia roku 1000, bo według przepowiedni na przełomie wieków stwór zostanie uwolniony niszcząc niebo i ziemię. W papieżu zaś widziano kolejny zły znak gdyż przyjął imię Sylwestra II (pierwszy go uwięził więc drugi uwolni). Jednak gdy po nadejściu 1000 roku nic się nie wydarzyło ludzie tak się ucieszyli, że świętowali do następnego dnia.

  • Astaroth

Jego imię wywodzi się od fenickiej bogini Astarte – pożądanie i zmysłowość, odpowiednik babilońskiej Isztar.
Jest to jeden z głównych książąt piekła. Pojawia się w postaci szpetnego anioła. W średniowieczu ukazywany jako nagi mężczyzna ze smoczymi skrzydłami, z koroną na głowie, trzymający w rękach węża i dosiadający wilka lub psa. Jest demonem uwodzenia, lenistwa i próżności.
Dostarczał odpowiedzi na pytania o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Spełnia zachcianki przyzywającego ale dąży do uwolnienia Szatana, którego jest poplecznikiem. Modlitwa św. Bartłomieja ma chronić przed jego wpływem.

Istnieją jeszcze demony seksualne, które są nazywane sukkubami i inkubami. Sukkubami nazywa się demony żeńskie zaś inkubami męskie. Ponoć mają one wysysać energię ze swych niewolników seksualnych kiedy im się znudzą. 

w supernatural

W serialu pojawia się wiele demonów, o niektórych z nich niewiele wiadomo z tekstów kultury czy przekazów ludowych, zaś inni mają długą historię w dziejach.

Jednym z demonów jest Lilith, czyli pierwsza żona Adama. Lubi opętywać ciała małych dziewczynek. Być może wygląda wtedy niewinnie ale jest bardzo groźna i zachowuje się jakby miała za sobą setki lat doświadczenia. W Samie Lilith widzi konkurenta, kogoś, kogo się boi. Jego moce stanowią dla niej zagrożenie i jest on odporny na jej moc. Nakazała innym demonom zabicie młodszego Winchestera. To ona jest odpowiedzialna za utrzymanie paktów zawieranych przez demony z rozdroża. Pierwszy raz dowiadujemy się o niej w odcinku Malleus Maleficarum. Nie znamy wtedy jej imienia, ale zostaje wspomniane, że jest ona nowym liderem demonów.

Bliżej poznać ją można w odcinku Jus In Bello, kiedy Ruby ujawnia jej imię, mówiąc, ze jest ona jednym z najpotężniejszych demonów i, że chce ona zabić Sama. Lilith pojawiła się na posterunku i wysadziła go za pomocą swojej mocy, zabijając w okrutny sposób tych, którzy tam się znajdowali. W No Rest For The Wicked Lilith ukazana jest od trochę innej strony – na „wakacjach”, kiedy to opętała ciało kolejnej małej dziewczynki i terroryzowała jej rodzinę. W momencie, kiedy Sam był bliski zabicia dziecka, Dean (który był wtedy wstanie widzieć prawdziwe oblicza demonów) mówi mu, że demon nie jest już w dziewczynce. Okazało się, że odesłał ona Ruby do piekła i opętała wcześniej używane przez nią ciało zwodząc tym samym braci. Nim się zorientowali, ze nie mają już do czynienia z Ruby, było za późno. Lilith umożliwiła ogarom piekielnym zabranie duszy starszego Winchestera do piekła. W momencie, kiedy chciała zabić również Sama, chłopaka okazał się odporny.

Od Castiela dowiadujemy się, że Lilith jest tą, która chce uwolnić Lucyfera z piekła i w tym celu rozpoczęła łamanie 66 pieczęci. W odcinku Yellow Fever, Lilith ukazuję się Deanowi w jego halucynacjach. Przypomina mu jego pobyt w piekle i tłumaczy, że 4 miesiące to jak 40 lat w piekle.

Na końcu sezonu Lucifer Rising Sam nie wiedząc, że Lilith jest ostatnią pieczęcią do otwarcia klatki zabija ją uwalniając tym samym Lucyfera z piekła.

Innym demonem, z którym się spotykamy w Supernatural jest Azazel. Ścigany przez rodzinę Winchesterów od śmierci matki chłopców. Jego krew płynie w żyłach Sama, bo demon dał mu ją gdy chłopiec miał sześć miesięcy. Dzięki temu Sam posiada zdolności paranormalne. Początkowo Winchesterowie nazywają go Żółtookim bo nie znają jego prawdziwego imienia, a jego oczy miały żółty kolor. Jest demonem wyższej rangi ponieważ nie działa na niego to, co na inne demony. Jedynym dowodem na to, że znajduje się w pobliżu są wyładowania elektryczne i częste burze, oraz ślady siarki, które zostawia. Dowiadujemy się, że miał dwoje dzieci. Jego córka opętała niejaką Meg i została za pomocą egzorcyzmów odesłana do piekła. Zaś jego syna zabił Dean za pomocą colta. Dzięki Azazelowi wiadomo, że zbliża się wojna między demonami, a ludźmi, dlatego wybrał półroczne dzieci dając im swoją krew. Jego celem było wybranie spośród nich najlepszego, który by stanął na czele armii demonów. Ostatecznie Dean zabił go na cmentarzu coltem, ale przyczynił się tym do otwarci Wrót Piekielnych. 

Kolejną postacią jest Alastair. Poznajemy go w odcinku I know What You Did Last Summer, gdzie pojawia się w kościele ścigając Annę, która słyszy anioły. Okazuje się, że Dean poznał go w piekle, gdzie przyjął jego propozycję i zaczął torturować ludzi w piekle.

W odcinku Death Takes A Holiday porywa kosiarza by zabić go w czasie przesilenia dnia i nocy i tym samym złamać kolejną pieczęć. W 16 odcinku zostaje schwytany przez anioły i śpiewia I'm in heaven gdy Dean przychodzi go torturować by dowiedzieć się kto zabija anioły. Robi wszystko by uwolnić Lucyfera.
Oczywiście są także demony z rozdroża, o których bardzo niewiele wiadomo, poza tym, że nie mogą zerwać raz zawartego paktu, oraz, że ich najczęstszymi klientami są bluesmani, którzy chcą grać niesamowitą muzykę. Jednym z demonów z rozdroża jest Crowley.



odcineczki


Supernatural.com.pl @ Wszelkie prawa zastrzeżone.Strona Non- Profit prowadzona przez fanów dla fanów.